(1901-1994)

In 1985 ontmoette Gert Schuitemaker voor het eerst prof. dr. Linus Pauling. Hij was toen al 84 jaar oud. Wat mij het meest opviel, waren zijn vitaliteit en strijdbaarheid. Nog in 1977 richtte hij het 'Linus Pauling Institute for Science and Medicine' in Palo Alto (Californië) op. Hij wilde research doen naar onderwerpen die hij zelf belangrijk vond. Hij weigerde zich te schikken naar de ideeën van collega's en artsen aan bijvoorbeeld het gerenommeerde Stanford University, waar hij ook nog op die leeftijd een aanbieding van had. In 1994 is Linus Pauling op 93-jarige leeftijd overleden. Hij is tot op heden de enige geleerde die ooit alleen twee verschillende Nobelprijzen heeft gekregen. De eerste verwierf hij in 1954 voor zijn baanbrekende werk in de scheikunde, de tweede kreeg hij voor zijn inspanningen op het gebied van de vrede. Dat was in 1963. Linus Pauling had zich namelijk als geen ander ingezet voor het stopzetten van de bovengrondse kernproeven in de jaren vijftig en zestig.

Linus Pauling en nutrigenomics
Linus Pauling is in de eerste plaats een groot geleerde. Door lezers van het wetenschappelijke tijdschrift de New Scientist werd hij in een enquête gerangschikt onder de twintig topgeleerden aller tijden, naast personen als Albert Einstein, Madame Curie en Isaac Newton. Pauling was een persoonlijke vriend van zijn tijdgenoot Einstein. Wat Einstein betekende voor de moderne natuurkunde, betekent Pauling voor de scheikunde. Hij wordt algemeen gezien als de grondlegger van de moderne chemie.

Feiten die Paulings bio-medische loopbaan markeren

1901	geboortejaar Linus Pauling
1935	eerste publicatie over structuur hemoglobine (PNAS; 21:186)
1935-1939	publiceert veel over eiwitten, in het bijzonder hemoglobine
1940	publiceert over intermoleculaire krachten in biologische processen (Science; 92:77)
1941-1944	publiceert over immunologische reacties
1949	eerste publicatie over sikkelcelanemie; introduceert begrip 'moleculaire ziekte' (Science;109:443)
1951	publiceert over de helix-structuur van eiwitten (PNAS; 37:205)
1953	heldert nucleïnezuur-structuur op (PNAS; 39:84) onderzoekt ruimtelijke structuur van polypeptiden (Proc R Soc Lond B Biol Sci; 141:10)
1956	publiceert 'The molecular basis of genetics' (Am J Psych; 113:492)
1958	publiceert 'The relation between longevity and obesity in human beings' (PNAS; 44:619) publiceert over genetische en lichamelijke effecten van radio-activiteit (Science; 128:1183)
1959	bezoekt Albert Schweitzer in Lambarene
1961	publiceert over anesthesie (Science; 134:15)
1964	publiceert over moleculaire ziekte en evolutie (Bull N Y Acad Med; 40:334)
1968	introduceert het begrip 'orthomoleculair' (Science; 160:265)
1970	zijn eerste wetenschappelijke publicatie over vitamine C (PNAS; 67:1643) publiceert zijn boek ‘Vitamin C and the Common Cold’
1971	start samenwerking met de Schotse chirurg Cameron beklaagt zich over de ongegronde oppositie tegen zijn stelling dat vitamine C beschermt tegen verkoudheid (Am J Clin Nutr; 24:1294)
1973	richt het Institute of Orthomolecular Medicine op (het latere Linus Pauling Institute of Science and Medicine) eerste publicatie samen met Ewan Cameron over kanker (Oncology; 27:181)
1976	verschijning van boek 'Vitamin C and the Common Cold and the Flu'
1974	stelt de ADH’s ter discussie (PNAS 1974; 71:4442)
1976-1978	publiceert samen met Cameron over vitamine C bij kanker
1985	polemiek met artsen van Mayo-Clinic over vitamine C bij kanker
1986	verschijning van zijn boek 'How to live longer and feel better'
1990	publiceert over vitamine C bij hart- en vaatziekten (PNAS; 87:6204) National Cancer Institute organiseert samen met Linus Pauling conferentie over vitamine C en kanker Pauling publiceert over vitamine C bij virusinfectieziekten (PNAS; 87:7245)
1993	Pauling publiceert ‘How my interest in proteins developed’ (Protein Sci; 2:1060)
1994	Linus Pauling overlijdt