Linus Pauling

 In 1985 ontmoette Gert Schuitemaker voor het eerst prof. dr. Linus Pauling (1901-1994). Hij was toen al 84 jaar oud. Wat mij het meest opviel, waren zijn vitaliteit en strijdbaarheid. Nog in 1977 richtte hij het 'Linus Pauling Institute for Science and Medicine' in Palo Alto (Californië) op. Hij wilde research doen naar onderwerpen die hij zelf belangrijk vond. Hij weigerde zich te schikken naar de ideeën van  collega's en artsen aan bijvoorbeeld het gerenommeerde Stanford University, waar hij ook nog op die leeftijd een aanbieding van had. In 1994 is Linus Pauling op 93-jarige leeftijd overleden. Hij is tot op heden de enige geleerde die ooit alleen twee verschillende Nobelprijzen heeft gekregen. De eerste verwierf hij in 1954 voor zijn baanbrekende werk in de scheikunde, de tweede kreeg hij voor zijn inspanningen op het gebied van de vrede. Dat was in 1962. Linus Pauling had zich namelijk als geen ander ingezet voor het stopzetten van de bovengrondse kernproeven in de jaren vijftig en zestig.

 

In 1993, bij het 20-jarig bestaan van het Linus Pauling Institute of Science and Medicine, bracht Gert Schuitemaker (l) een bezoek aan Linus Pauling (r).

 Linus Pauling was een groot geleerde. Door lezers van het wetenschappelijke tijdschrift de New Scientist werd hij in een enquête gerangschikt onder de twintig topgeleerden aller tijden, naast personen als Albert Einstein, Madame Curie en Isaac Newton. Pauling was een persoonlijke vriend van vitamine C-ontdekker Albert Szent-Györgyi en van Albert Einstein. Wat Einstein betekende voor de moderne natuurkunde, betekende Pauling voor de scheikunde. Hij wordt algemeen gezien als de grondlegger van de moderne chemie.

Feiten die Paulings bio-medische loopbaan markeren